My Life

യാത്ര


വരിനെടോ
പോകാം
സമയമായി നിനക്കും
നിശ്ചയമായി പോകേണ്ടതാണെന്നറികിലും
ഒരിക്കലും ഉൾക്കൊള്ളുവാനാകാതെ
സൗകര്യപൂർവം മറവിയാം പുതപ്പിട്ടു മൂടി നീ
ഒഴുവാക്കി വച്ചൊരാ സത്യമാം യാത്രക്ക് സമയമായ് .
പിൻ വിളികൾ കേട്ട് നീ മടിച്ചു നില്കാതെ!
തിരിഞ്ഞു നോക്കി നിനക്കേറ്റവും പ്രിയമാനവരുടെ
കണ്ണിൽ പടർന്ന നിറമില്ലാത്ത ചോരപ്പാടുകൾ കണ്ടു നീ തളരാതെ!
അവരുടെ അങ്കലാപ്പിന്റെ ഉപ്പിനെ
നീ അവസാനമില്ലാത്ത വേദനയായി തെറ്റുധരിക്കാതെ
അവരെയോർത്തു കുറ്റബോധത്താൽ തല താഴ്ത്താതെ !

നടക്കാം നമുക്ക് മുന്നോട്ടു
പോകണം ദൂരമേറെ ഇനിയും
നിന്റെ വേർപാടിനാൽ മുറിഞ്ഞു
രക്തം പൊടിഞ്ഞു നീറുന്ന മനസ്സുകളെയോർത്തു
നിന്റെ പാദം ചലിക്കാൻ മടിക്കാതിരിക്കട്ടെ
നിന്നെ പിരിഞ്ഞവർ ഇനിയും ചിരിക്കുമെന്നറിഞ്ഞു
എന്നോ കണ്ടൊരു സുന്ദര സ്വപ്നമായി
എപ്പോഴോ കേട്ട് മറന്ന ഇമ്പമാർന്നൊരീണമായ്
ജന്മങ്ങൾക്കപ്പുറം അനുഭവിച്ച ഒരനുഭൂതിയായ്
നീ അവർക്കുള്ളിൽ ശേഷിക്കുമെന്നറിഞ്ഞു
ഉള്ളു നിറഞ്ഞു  തുടരുക യാത്ര നീ

My Life

അലമേലു


രാവിലെ ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ നേരം അമ്മ പറഞ്ഞു. ഇന്ന് പുറമ്പണിക്ക് അലമേലു വരും. ഉപ്പുമാവും കട്ടൻചായയും ഉണ്ടാക്കി വച്ചിട്ടുണ്ട്. ചായ ഒന്നു ചൂടാക്കി ഇത്തിരി പഞ്ചാര ഇട്ടു കൊടുത്തേക്കണം , ഒരു പത്തു മണിയാവുമ്പോ. ഞാൻ തലകുലുക്കി. വിദേശവാസവും ജോലിയും ഒക്കെ ഉപേക്ഷിച്ചു കെട്ട്യോന്റെ വീട്ടിൽ സുഖസുന്ദരമായി ഉണ്ടും ഉറങ്ങിയും ടീവി കണ്ടും വസിച്ചിരുന്ന കാലം.സീരിയലുകളിലെ അമ്മായമ്മമാർക്ക് അപമാനമായി രാവിലെ ഏഴു മണിക്ക് ജോലിക്കു പോകും മുമ്പേ സകല പണിയും തീർത്തു വച്ചു മരുമോളെ വഷളാക്കുന്ന ഒരു പാവം അമ്മയുടെ മകനെ കെട്ടിയതു കൊണ്ടു ഞാൻ അങ്ങനെ അടിച്ചു പൊളിച്ചു വിശ്രമ ജീവിതം ആഘോഷിച്ചു പോന്നു.

 

ഒരു എട്ടര ഒമ്പതു മണിയായപ്പൊ അലമേലു വന്നു. മെല്ലിച്ച ശരീര പ്രകൃതി. മുഖത്തു നേരിയ പുഞ്ചിരി. അച്ഛൻ വാങ്ങി വച്ചിട്ടുള്ള അമ്പതോളം തുണി സഞ്ചികളിൽ മണ്ണ് നിറയ്ക്കണം.അതാണ് ജോലി. അപ്പുറത്തെ പള്ളത്തു നിന്നു മണ്ണ് കൊണ്ടു വരണം.പിന്നെ ഒരു നാലു വീടപ്പുറത്തു നിന്നും ചാണകവും. അതു മിക്സ് ചെയ്തു സഞ്ചിയിൽ നിറയ്ക്കണം.വന്ന പാടെ അലമേലു ജോലി തുടങ്ങി.കഴിക്കാറാവുമ്പോ വിളിച്ചേക്കണമെന്നു പറഞ്ഞു ഞാൻ അകത്തേക്ക് പോയി പതിവ് സിനിമ കാണലിൽ വ്യാപൃതയായി.

 

കൃത്യം പത്തു മണിയായപ്പോ ഞാൻ ചായ ഒരിത്തിരി പാലും പഞ്ചാരയും ഇട്ടു ചൂടാക്കി . പിന്നെ ഒരു പ്ലേറ്റിൽ ഉപ്പുമാവും ഒരു കഷ്ണം പുട്ടും നാലഞ്ചു ചെറുപഴവുമായി ഉമ്മറത്തു പോയി. അലമേലു തലച്ചുമടായി മണ്ണ് കൊണ്ടു വരുകയാണ്.ഇനി കഴിച്ചിട്ടാവാം അക്ക. ഞാൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.അനുസരണയോടെ അലമേലു വന്നു. ഉമ്മറത്തിട്ട കസേരയിൽ കയറി ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞപ്പോ വിസമ്മതിച്ചു . കാലിൽ മുഴുവൻ ചെളിയാണ്. ഞാൻ വേഗം കസേര താഴെ ഇട്ടു കൊടുത്തു.ഒന്നു സംശയിച്ചു അവർ അതിൽ ഇരുന്നു .

 

കഴിച്ചോണ്ടിരിക്കുമ്പോ ഞാനും ഉമ്മറത്തു ചമ്രം പടിഞ്ഞിരുന്നു. എത്ര നേരമാ വെറുതെയിരുന്ന് ടീവി കാണുക.വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചപ്പോൾ അലമേലു തമിഴും മലയാളവും കലർത്തി പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. നാലു വർഷത്തേ  ചെന്നൈ വാസത്തിന്റെ ബലത്തിൽ ഞാനും എന്റെ തമിഴ് വൈഭവം പുറത്തേക്കെടുത്തു.തമിഴ്നാട്ടിലെ ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമമാണ് അലമേലുവിന്റെ നാട്. കേരളത്തിലേക്ക് വന്നിട്ടു വർഷം 8  കഴിഞ്ഞു.തമിഴ്നാട്ടിൽ കിട്ടുന്നതിനെകാളും  കൂലി കേരളത്തിൽ കിട്ടുമത്രേ. നാട്ടിൽ അലമേലുവിനു പറയത്തക്ക ബന്ധുക്കൾ ഒന്നും ഇല്ല .അകന്ന ബന്ധത്തിൽ ഉള്ള ഒരു ചേച്ചി കുറച്ചു മാറിയാണ് താമസം.ഭർത്താവ് മുത്തുവും അലമേലുവും രണ്ടു വീടപ്പുറത്തു ഒരു മുറിയിൽ വാടകക്കാണ് താമസം. 1000 രൂപയാണ് വാടക. വാടകക്ക് പകരം വീട്ടു ജോലി എടുത്തു കൊടുത്താലും മതി. പശുവൊക്കെ ഉള്ള വീടാണ്. പുറത്തെ പണിയും അകത്തെ പണിയും ഒക്കെയായി പിടിപ്പതു ജോലിയുണ്ട്. പുറമേ പണിക്കു പോയാൽ ഒരു ദിവസം 400 രൂപയാണ് കൂലി. അതു കഴിഞ്ഞിട്ടു വേണം ആ വീട്ടിലെ പണികൾ ഒതുക്കുവാൻ .അതും കഴിഞ്ഞിട്ടു സ്വന്തം വീട്ടിലെ പണികളും.

 

അലമേലു ഈ കഷ്ടപ്പെടുന്നത് മുഴുവൻ മക്കൾക്ക് വേണ്ടിയാണ്.മക്കളൊക്കെ അങ്ങു തമിഴ്നാട്ടിലാണ്. സ്കൂൾ അടക്കുമ്പോ ഇവിടെ വരും. മൂന്നു മക്കളാണ് അലമേലുവിന്.ഒരു പെണ്ണും രണ്ടാണും .മൂത്ത മകൾക്കു 18 വയസ്സ് . അലമേലുവിന്റെ ഗ്രാമത്തിനടുത്തുള്ള പ്രൈവറ്റ് എൻജിനീറിങ് കോളേജിൽ രണ്ടാം വർഷം. വർഷം 40000 ആണ് ഫീസ്.അലമേലു ഒറ്റക്കയധ്വനിച്ചിട്ടാണ് ആ പൈസ ഉണ്ടാക്കുന്നത് . ഭർത്താവ് മുത്തുവും പണിക്കൊക്കെ പോകും. പക്ഷെ പുള്ളി അത്യാവശ്യം തെറ്റില്ലാത്ത ഒരു കുടിയനാണ്. കിട്ടുന്ന കൂലി ഒക്കെ കുടിച്ചു തീർക്കും. എന്നിട്ടും പോരാത്തത് പാവം അലമേലുവിന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും തട്ടി പറിക്കും.

 

മോളെ കല്യാണം കഴിച്ചു വിടണമെന്നാണ് അലമേലു ആഗ്രഹിച്ചത് .പക്ഷെ മോള് പറഞ്ഞു പഠിക്കണം എന്ന് .അമ്മക്ക്  ഞാനും കൂലി പണി എടുക്കുന്നത് കാണണോ എന്നാണ് അവൾ ചോദിച്ചത് . അലമേലു നിസ്സംഗയായി പറഞ്ഞു .എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ സമാധാനം എന്തെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടില്ല. അവൾ പറഞ്ഞത് കാര്യമാണെന്ന് എനിക്കു തോന്നി. കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചു വിടുന്ന ആൾ തല തിരിഞ്ഞവനാണെങ്കിൽ അവൾക്കും എന്റെ ഗതി തന്നെ വരില്ലേ.അവൾ പഠിച്ചു രക്ഷപെടണമെങ്കിൽ രക്ഷപെടട്ടെ.

 

പഠിക്കാൻ മോളു മിടുക്കിയാണ് .ഗവണ്മെന്റ് കോളേജിൽ സീറ്റു കിട്ടിയതാണ് .പക്ഷെ അങ്ങു അകലെ ചെന്നൈയിൽ അവിടെ ഹോസ്റ്റലിൽ ഒക്കെ നിന്നു പഠിക്കുമ്പോ ഈ പൈസ ഒക്കെയാവും .പിന്നെ ഇളയത് രണ്ടെണ്ണം വീട്ടിൽ ഒറ്റക്കാവും.ഇതാവുമ്പോ മോൾക്ക് വീട്ടിൽ നിന്നും പോകാം.കാലത്തു ചോറും കറിയും ഒക്കെ ഉണ്ടാക്കി വച്ചാ  അവൾ പോകുന്നത്. വൈകുന്നേരം വരുമ്പോ ഇത്തിരി വൈകും .പക്ഷെ ഇളയ മോന് ചോറൊക്കെ വക്കാൻ അറിയാം .വൈകുന്നേരം അവൻ പണിയൊക്കെ തീർത്തോളും. അകന്ന ബന്ധത്തിലുള്ള ചേച്ചി ഇടക്കൊക്കെ പോയി അന്വേഷിക്കും .എന്നാലും രാത്രി ചിലപ്പോൾ കിടന്നാൽ ഉറക്കം വരില്ല.പിള്ളേർ  ഒറ്റക്കല്ലേ ?മോള് വലുതായില്ലേ.ഇപ്പോഴത്തെ കാലത്തു ആൾക്കാരെ വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുമോ.

 

പയ്യന്മാരും പഠിക്കും .ഇളയവന് ഇത്തിരി മടിയൊക്കെയുണ്ട് .പക്ഷെ രണ്ടാമത്തവൻ അവനെ ഇരുത്തി പഠിപ്പിക്കും. അവർക്കേ ഇംഗ്ലീഷ് ഒക്കെ നന്നായി അറിയാം . ഇന്നാള് രണ്ടാമത്തവൻ അച്ഛന് ഇംഗ്ലീഷിൽ അഡ്രസ്സ് ഒക്കെ എഴുതിക്കൊടുത്തു . നന്നായിട്ടു മലയാളവും പറയും അവര് .പഠിത്തം കഴിഞ്ഞാ മോൾക്ക് ഇവിടെ ജോലി കിട്ടുമോ എന്നു നോക്കണം. അലമേലു പറഞ്ഞു നിർത്തി. വിശേഷം പറച്ചിലിനിടയിൽ പ്ലേറ്റിൽ ഉപ്പുമാവും പഴവും അതേപടി ഇരിക്കുന്നു .

 

അലമേലു കഴിച്ചില്ലല്ലോ, ഞാൻ ഓർമിപ്പിച്ചു.അലമേലു ചിരിച്ചു. ഞാൻ അങ്ങനെ അധികം ഒന്നും കഴിക്കില്ല.

 

അലമേലു കഴിച്ചോണ്ടിരിക്കുമ്പോ ഞാൻ എന്റെ വിശേഷങ്ങൾ ഒക്കെ പറഞ്ഞു. കുറച്ചു കാലം ചെന്നൈയിൽ ആയിരുന്നു എന്നും വീട് കാസറഗോഡ് ആണെന്നുമൊക്കെ ഞാൻ പറഞ്ഞു .

 

ചെന്നൈയിൽ ഞങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു കുറച്ചു കാലം. അവിടെ കരുണാനിധിയുടെ വീടിന്റെ ഒക്കെ അടുത്തായിട്ടു ഒരു ഫ്ലാറ്റു പണിയുന്ന സ്ഥലത്തായിരുന്നു ജോലി. കല്ലും മണ്ണുമൊക്കെ അങ്ങു  മേലെ വരെ കൊണ്ടു പോകണം. കുറെ നിലകളുണ്ടേ. ഞാൻ കണ്ണൂരും കോഴിക്കോടും കാസറഗോഡും ഒക്കെ പോയിട്ടുണ്ട് ജോലിക്ക്. കൂലി ഇവിടുത്തെകാളും കൂടുതലാ. പക്ഷെ അവിടെ ഒക്കെ രാത്രിയാകുമ്പോ ആളുകൾ വന്നു വാതിലിൽ തട്ടി തുറക്കാൻ പറയും. അതു പോലെ ജോലി ചെയ്യുമ്പോ വന്നു കൂടെ വന്നാ  പൈസ തരാം ഒരു മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞാ വിടാം എന്നൊക്കെ പറയും. ആരേലും എന്നെ വല്ലതും ചെയ്താൽ പിന്നെ എന്റെ പിള്ളേരെ നോക്കാൻ ആരും ഉണ്ടാകില്ല .എന്റെ വീട്ടുക്കാരൻ കള്ളും  കുടിച്ചു നടക്കും.മക്കൾടെ കാര്യം ഒന്നും നോക്കില്ല.എനിക്ക്  വല്ലതും പറ്റിയാൽ പിന്നെ അവർ വഴിയാധാരമാകും. നിർവികാരയായി അലമേലു പറഞ്ഞു. അപ്പോഴും ആ മുഖത്തു ഒരു നേരിയ ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

ഇവിടെ പക്ഷെ വല്യ കുഴപ്പമൊന്നും ഇല്ല. നമ്മുക്ക് ചെയ്യാൻ പറ്റുന്ന പണികളാ .400 രൂപ കിട്ടും ദിവസവും.എന്നും ആരേലുമൊക്കെ പണിക്കു വിളിക്കും.എന്നെ പണിക്കു വിളിച്ചാ നോക്കാൻ ആരേം നിർത്തേണ്ട എന്നു ഇവിടെ എല്ലാർക്കും അറിയാം .പണിയെടുക്കാതെ ഞാൻ പൈസ വാങ്ങില്ല .ഇവിടുത്തെ അമ്മയോട് ചോദിച്ചാൽ അറിയാം .ഇവിടെ എല്ലാർക്കും എന്നെ വല്യ വിശ്വാസമാണ് . തെല്ലഹങ്കാരത്തോടെ അവർ അവകാശപ്പെട്ടു.

 

അലമേലു പിന്നെയും വാതോരാതെ സംസാരിച്ചു. മക്കളെ പറ്റി നാടിനെ പറ്റി ഭാവിയെ പറ്റി പ്രതീക്ഷകളെ പറ്റി കഷ്ടപാടുകളെ പറ്റി.മക്കൾ ഒരു നിലയിലായാൽ തന്നെ നോക്കണം എന്നൊന്നും അലമേലുവിനില്ല. ഞാൻ മരിക്കും  പണിയെടുത്തോളാം .നോക്കിയാൽ നല്ലത് ഇല്ലെങ്കിൽ അവർ നന്നായിരിക്കുന്നതു കണ്ടാൽ സന്തോഷം. ഇരുന്നാൽ പറ്റില്ല ജോലിയുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു അവർ എഴുന്നേറ്റു. ഒഴിഞ്ഞ ചട്ടിയുമായി  അടുത്ത ചുമടെടുക്കാൻ അലമേലു പോകുന്നതും നോക്കി ഞാൻ നിന്നു .

 

വൈകുന്നേരം ജോലിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞു കൂലി കൊടുക്കാൻ നേരമായപ്പോഴേക്കും അയാൾ വന്നു.അലമേലുവിന്റെ വീട്ടുക്കാരൻ. തനിക്കു കുടിക്കാൻ തന്ന ചായ അലമേല് വേഗം അയാൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. അതു വാങ്ങി കുടിച്ചു കൊണ്ടു അയാൾ അവിടെ ചുറ്റിപറ്റി നിന്നു. പിന്നെ പതുക്കെ കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചു.അലമേലുവിന്റെ കൂലി ഇന്ന് അയാൾക്ക് കൊടുക്കണം.ആവശ്യങ്ങൾ ഉണ്ട് .നിസ്സഹായയായി അവർ മിഴിച്ചു നിന്നപ്പോൾ അച്ഛൻ പറഞ്ഞു.അലമേലുവിനു ഇന്ന് കൂലി കൊടുക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ല .നാട്ടിയിൽ പോകാൻ നേരം പൈസ മതി എന്നാണല്ലോ അവൾ പറഞ്ഞത് .മുത്തു കുറച്ചു തർക്കിച്ചു,എന്നിട്ടു അലമേലുവിനെ തെറപ്പിച്ചൊന്നു നോക്കി തിരിച്ചു പോയി. ഈ പ്രദേശത്തുകാർക്കൊക്കെ അലമേലുവിന്റെ കഥ അറിയാം .അതുകൊണ്ട് അലമേലുവിനെ ജോലിക്കു വക്കുന്നവരൊക്കെ മുത്തു കാണാതെ മാത്രമേ അവർക്കു പൈസ കൊടുക്കുള്ളുവത്രേ .

 

പിറ്റേന്നു ഓഫീസിൽ നിന്നു വന്നപ്പോൾ അമ്മ അച്ഛനോട് പറയുന്നത് കേട്ടു .ആ മുത്തു അലമേലുവിൻനെ ഇഷ്ടിക കട്ട വച്ചു അടിച്ചെന്ന് .കള്ളു കുടിക്കാൻ പൈസ കൊടുക്കാത്തതിന് .ആശുപത്രിയിൽ ഒക്കെ കൊണ്ടു പോകേണ്ടി വന്നു പോലും .പാവം അലമേലു ഒന്നു രണ്ടു ദിവസം പണിക്കു പോകാൻ കഴിഞ്ഞുകാണില്ല . ചിരിമായാത്ത ആ മുഖവും പിന്നെ അമ്മ  അയച്ചു കൊടുക്കുന്ന പൈസ പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന മൂന്നു കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ അവ്യക്ത ചിത്രവും എന്റെ മനസിൽ തെളിഞ്ഞു .

 

ഇങ്ങനെ എത്ര അലമേലുമാർ .എത്ര എത്ര കഥകൾ .

My Life

Worries and Regrets


It all start with smiles and giggles.

We sit in her room, on her bed. She is excited about her new school and has been chirping non stop about how her class has only toys for boys and very little items for girls to play with.

I open her daily folder and see a sheet. In it is a page which says “I can count up to __”

“Hey kiddo, let’s see up to how much you can count”, I say and she is all perked up.

“I can count , I can count”, she volunteers and starts

“1, 2,3……”, it goes on and I listen with a smile.

And then comes 28, 29…and she stops for a sec…40..she adds after hesitating for a moment.

“Uh..ho, what comes after 29?”, I ask

“29…29…40?”

“Hmm..what comes after 2?”, I ask

“umm..3?”

“Yup, so what comes after 29..?”

“…50?”
I give her a look and she shakes her head..”I mean….60?”

“No..its 30. Remember 10, 20, 30,40,50..”

“..60,70,80,90,100…”, she takes it from there.

“So 29…?”

“30”, she repeats.

“Okay go on..”

“31,32……’,she goes on.

She counts till 100 after a small bump at 70 and then I ask her to count again.

She is not very eager this time but does it any way.

“1,2,……28,29,….”, she pauses…”..40?”

I take in a deep breath.” What did I tell you just now? What’s comes after 29…?”

Her face is blank and I know that she is no longer into this counting thing. But I insist anyway “29…?”

She restarts counting “1,2….29….40..no..I mean….29….29…”

I am beginning to lose my cool. I take out a note book and write down numbers from 1 to 50. “Can you point to the numbers and read?”

“Amma, I am tired, I need to sleep”, she complains.

“Read..”, I thrust the note book into her hands.

I am worried. Kids her age can easily count up to 50, can’t they? And we have been going about this ’30’ business for weeks now.

She points to the numbers and starts reading. Her lips are trembling and her voice breaks as she goes over the numbers.

“Why are you crying?”, I ask sharply.
“What did I do that made you cry? I am just asking you to do a simple thing. Stop crying.”

By this time fat tears have started rolling down her cheeks and I feel frustrated.
“Don’t be such a cry baby”, I say. “All other kids in your class can do this. Now, read”

She reads halfheartedly sniffing and wiping her tears from time to time. I can see that she is not concentrating and after 20 her hand goes down to 31.So this time its “20,31..”. She stops mid way as she has realized that something was wrong. She looks up and says.”Can I try again?”

“Please do, try again till you get it right”, I snap.

She sniffs again and start from the beginning. I wait.

She reads the numbers and announces that she is ready to count again.
“1,2,3….28,29….”.29 and nothing. She looks at me helplessly. I give up.

“Whatever..I say. I don’t know why you can’t do this simple thing”, I say.

I am mad, I am concerned, I am frustrated. I can hear her sob. I shut the folder, toss it on to the table and leave the room.

I walk into my bedroom. She is only five,a voice tells me from within.
I know, I know that she is only five!

I know what is eating me. Next year she will have to go to a school in India. She will have to learn two new languages. The syllabus will be much difficult than what she is being exposed to here.She will be amongst kids who know way more than her. And I am scared for her. I want to protect her.

But I know that I am doing her more harm than good.The reasonable part of me tells me, So what if she can’t count perfectly? She is going to be fine.

I feel that familiar surge of guilt and regret.I walk back to her room. She looks up and I smile.

She looks away. I hug her and tell her that she did a good job.”But you were mad at me.”, she accuses.

“I had a messed up day. That is why.Its my fault. I shouldn’t have”, I say.
She stares at me.”You counted till 29 without any mistake. Its just 30, right. We can do it tomorrow”

She nodes, still unsure.

“And see you can read now. Remember how surprised Amma was when you read those words for me?” She smiles.”Yes, I am smart”, she says.

“So why don’t you brush your teeth and tell me all about your day at Kindergarten?”

She rushes to the bathroom as I make her bed.I know I am going act like a moron again some other day. I know that I am going to break her heart again. I know I am worried about her for no reason. She is doing great and I am proud of her. But I am scared that she would be overwhelmed when we move back to India. I want her to be ready for that. And she is such an easy going, sensitive kid.

I see her run back to the room, all smiles.
“So ready to hear all about things at my kindergarten ?”, she asks as she hops on to the bed. I nod. Yes I am!

My Life · random

This is not fair


The world we live in is one unfair place. It is biased towards one particular class of people and people like us just suck that up and act as if it is not an issue at all.

Well, this world always favors early risers. If you are unable to wake up early in the morning, your life is doomed. Your life will be full of messy hair days, wrinkled clothes, burnt toast, skipped breakfasts, speeding tickets and shame. You will have to sneak into your work place every single day, you head hung low, praying frantically that no one notices you. And there will always be those traitors, few ‘early rising very punctual’ colleagues, who would give you a knowing smile as soon as they see you.Of course,their smile is always accompanied by a mocking question “running late??”. Well no,I am just on time as per my biological clock.

And then on days, when you manage to drag your sorry ass off the bed an hour early and finally make to the office on time, the same group of losers will feign surprise and pass comments  like..”Wow, I guess its gonna snow today even though it summer, look who is here on time…”. Ha ha, very funny.

I understand why this early to rise early to bed routine came into being. Sun was the only source of our light and our life depended on it. But that was centuries ago. Why do we have to cling on to that old school stuffs in this new era when it doesn’t matter any more.?Why should I not sleep when I want to and work when I want to? Why are we still stuck in that stone age?

I know there are work places that allows flexibility in their timings. But what can one do when the rest of the world doesn’t comply with this much required luxury? Schools start at 8 in the morning. EIGHT for god’s sake! Well if that doesn’t mortify you, the school bus pick up time is 7:15 am. And mind you I am talking about kids as young as 5 years!

So adding a good 30  mins for brushing, bathing and other daily business and at least 15 minutes for breakfast, kids need to wake up at least by 6:30 am. And what about the unfortunate parents? No ,I don’t even want to think about it.

Late risers are denied so many basic rights. We don’t get time to sip our morning coffee in peace, we can’t go for morning jogs, we can’t  cook a healthy lunch, we can’t even spend more than 5 minutes to tame our wild hair. We are always looked down upon. We are always left breathless after the morning rush which ends up  ruining our whole day. And on the top of all of these we are always made to feel guilty. We are reduced to a lower level of existence.

And if you haven’t learnt the truth yet, it’s not something that could be mended, waking up late I mean. Research has proved that the brain structure of the night owls are very different from that of the so called morning people. Is that our fault that we are wired differently ? So what if we don’t want to wake up early, shouldn’t we be given an equal opportunity to lead a hassle free life? Why this discrimination?

Ah..I can’t even envision myself waking up at 6 every single day for the rest of my life. I can surely foresee my kid missing the bus and reaching the school late at least a couple of times. This is not fair!

My Life

And she turns 5


My little one turns 5 next week. And I still find it hard to believe, that I am actually a mother now and this is not some kind of role play.

This,I guess, is one of the best place to be as a parent. My child is not a tantrum throwing toddler anymore, and thankfully it would quite take some time before she turns into a hard to manage teenager.

She now understands( most of the times) my reasoning and hence is easy to manage.There is no, “I want CAAAANNDYYYY- rolling on the floor” kind of drama. Most of the times she knows when I say no and when I explain why(the emphasize is on most of the times 🙂 ). That is a huge relief.

Most importantly, she has grown up enough to enjoy a conversation. On some evenings, we go on a walk and we talk about random things that we see like earthworms, mosquitoes, spiders, butterflies. She loves hearing anything that starts with “When you were a little baby….”. I tell her stories and she keeps on asking for more. When I am up for it, we go to the library and sit in the kid section reading a book of her choice. On some other days, she watches me cook, occasionally volunteering to help. On other days we snuggle together watching a movie. Sometimes she combs my hair(this is a risk that I take, because more than often she just play tug and war with my hair) and does my make up(she is better than me at this). We play I spy or hide and seek( I am tired of playing hide and seek,I wonder how did I even like it when I was a kid??) or something like that.

Yes, these are just the good parts.

There are times when she keeps chanting “I’m bored” a million times making me crazy. There are days when I find lipstick marks all over the bathroom counter tops and kajal splattered all over the carpet that drives me mad. Then on some days, I find locks of hair carefully stashed in the bathroom cupboard. On other days the lazy me just curl up on the bed all evening reading or watching something, heartlessly ignoring her cries for companionship. There are days when unkind words are exchanged causing heart breaks that are later patched up with a sorry and lots of hugs.

I think God should have sent kids to this world as 5 year olds, parenting wouldn’t have been so difficult then :).

My Life

A Birthday Wish


10670281_711490468931031_7761250199286355240_nToday is her birthday..my sister’s birthday.

I guess I have never wrote about her here, except for some passing references. It is because there is so much to tell about her that I get confused on what to write!

I was 5 when I became a big sister. I remember wanting a brother, not a sister.It was because there was this little boy staying near my house and I was very attached to him. I wanted a little brother just like him. But God sent her instead,my baby sister, one of the best ones he had!

I have always claimed that I chose her name. (I don’t know how true it is. I had given her the name of my favorite doll and I am not very sure who had helped me choose a name for my doll in the first place.) With both my parents working, I had happily taken over the baby sitting of my sister. Quite a bully of an elder sister I was, she would vouch for that. At times she was my punching bag, at times she was my teddy to cuddle with. But in spite of the age gap, she was always my partner in crime. Or not, partner would be too strong of a word, assistant would be a more appropriate term :D.

Though we used to have the wildest fights and she was the sole reason behind most of the spanking I have got, I owe my childhood to her. When we were kids, I used to be the bad apple. She was considered the gentler one of the two of us (though both my parents would roll on the floor laughing if somebody calls her gentle). But she grew up into a hell of a rebel 🙂 and I am proud of her for that!

When I was in college and she in high school, we used to look so much alike. More than once her ex-classmates have come and talked to me thinking I was her. The same has happened to her. People have mistaken us for twins.  We were the same dress and shoe size then and every time I used to come home for vacation, I used to nick one of her best salwars, leaving her sulking.

Like most of the younger sisters, I think she looks up to me. There was this comparison right from the infant hood on who crawled first, who was better at studies etc. I can say without doubt that she is a much better person than I am.She is much stronger and wiser. So far life was more easy on me than on her. But she is a fighter and has always amazed me with the courage she display at every juncture of her life.

Both of us share a common trait- laziness. But she excels at being lazy :), I can say with certainity. She is so much fun to be with!

I haven’t seen her in two years, though I don’t feel so as I talk to her from time to time. At the same time I can hardly wait to be with her and go on one of our window shopping trips !

Wishing my little sister a very happy birthday 🙂

My Life

“Meera and Me”


My mother used to live in a joint family and I have heard a lot of stories from that time. As kids, our favorite past time was listening to such stories, and though we have not met many of the characters from these stories, they are so familiar to us.I found of my mother’s cousin via FB . We had little or no contact with him and it was quite recently that I stumbled upon his blog. This is a post he had written about my mother’s family, my grandparents get a special mention. I have barely known my grandfather (who passed away when I was 8) and my memories about my grandmother has started fading. I am happy that this post was written and I had a chance to know a little more about them.(Btw.. Meera mentioned in the post title is my sister 🙂 )

Dr Pozhath Narayanan Kutty

“I will call “Kuttymama (Kutty Uncle)”.

Meera wrote in my inbox of facebook messenger. It was the day my article “What is there in a Name?” went on air. I sent a message, “I have referred to ‘Pozhath’ in an article posted on my timeline”, to everyone who is having ‘Pozhath’ in their name or related to that name, in my friends list. Meera was one among them. We exchanged brief introduction about each other. I used to call her mother, ‘Radha Chechhi’ (Sister). So it is apt for her to call me ‘Kuttimama’. It was nice chatting with my niece. One of the statements I made was, “we have a common bloodline, and all it requires is a spark to catch fire”.

I need to take you 46 years back to recollect the bloodline I shared with my niece Meera. I was 7 years old when my parents…

View original post 1,365 more words